1850-1940 | Wederopbouw | Na '65 | Complexen | Personen & organisaties | Thema's | Bouwstijlen
  • architect
  • straat
  • stijl
  • functie
  • tools
  • Toon selectie van bouwwerken:

    Gereedschap

    >

    Ben Loerakker

    1931 - heden

    Bernard (Ben) Loerakker werd geboren in Den Haag. Na de HBS studeerde hij weg- en waterbouwkunde aan de HTS in Haarlem, bracht hij zijn militaire dienst door bij de genie in Zeeland, en kon hij in 1954 aan de slag bij een Rotterdams bureau waar Alexander Bodon net partner was geworden.

    Zijn eerste grote klus daar was een elektriciteitscentrale in Utrecht, waarvoor hij ter plekke op het bouwbureau als constructeur werkte. Hij en zijn vrouw konden er ook wonen, in een dienstwoning die voortijdig gereed was.

    Via Bodon kreeg het bureau (destijds DSBV geheten) de opdracht voor de bouw van de RAI in Amsterdam. Loerakker werkte er tien jaar op het bouwbureau, eerst als chef tekenkamer en later als hoofd. Ook bij dit project woonde hij met zijn gezin op het werk, vier jaar, in een uitbouw van de directiekeet. In de avonduren haalde hij bouwkunde-diploma's: aan de avond-HTS in de Dongestraat en daarna aan de Academie van Bouwkunst.

    In 1968 begon hij voor zichzelf. Hij had toen al zelfstandig een kerk in Nieuwkoop ontworpen (bouw 1967). Waarschijnlijk leverde dat wapenfeit hem de opdracht op voor een andere kerk, in Heerhugowaard. Dat was het eerste van tientallen projecten in die groeigemeente en elders in Noord-Holland.

    Na twee jaar sloot Loerakker zich aan bij het bureau van Jan Verster en Tjeerd Dijkstra. Zijn eenmanszaak kon het werk niet aan, en Verster en Dijkstra konden hem met zijn enorme praktijkervaring goed gebruiken voor een opdracht die ze net hadden verworven: het kantongerecht aan de Parnassusweg in Amsterdam. Het bureau nam toen de naam Verster, Dijkstra en Loerakker aan, VDL.

    Via het lidmaatschap van het genootschap Architectura et Amicitae en van de Amsterdamse Raad voor de Stedebouw was Loerakker geïnteresseerd geraakt in de aanpak van de vernieuwing van de negentiende-eeuwse wijken, de stadsvernieuwing. Dat leidde tot onder meer enkele projecten in de Kinkerbuurt: eerst in de Bellamystraat en later rond de (nieuwe) Schoolmeesterstraat (1983).

    Naast de aanhoudende stroom opdrachten uit Noord-Holland en sociale woningbouw in stadsvernieuwingsgebieden werkte Loerakker in Amsterdam ook veel voor de projectontwikkelaar Gerard Bakker, die brood zag was in het herontwikkelen van vervallen panden en vrijgevallen gaten in de bebouwing - ook een vorm van stadsvernieuwing. Voor Bakker ontwierp Loerakker onder meer het woongebouw aan de Zeeburgerstraat (1976, een van zijn persoonlijke favorieten), een tiental woonhuizen in de Jordaan, en het kantoorpand dat in 1982-1983 op de plek van het krakersbolwerk De grote Wetering (Weteringschans-Spiegelgracht) kwam.

    Uit de jaren '80 dateren ook het ontwerp voor het centrumgebied van Almere-Stad en een uitbreiding van het kantongerecht in Amsterdam. Dat laatste ontwerp werd in de Volkskrant afgekraakt als "treurniswekkend", waar de eerste toren nog geprezen werd.

    Loerakker kan bogen op een imposante lijst met functies naast zijn dagelijkse werk, in besturen, commissies en onderwijs. In het onderwijs: docent aan de Academie van Bouwkunst in Amsterdam (1965-1970), docent aan de Academie van Bouwkunst in Rotterdam (1968-1988), en hoogleraar architectonische vormgeving aan de TH Eindhoven (1989-1996). In 1996 ging hij met pensioen.

    Alle personen en organisaties

    Bronnen & links:
    • J. Schilt, D. van Gameren: Ben Loerakker architect. Eerst structuur, dan de vorm. NAi uitgevers, Rotterdam 1996.
    Laatste wijziging:
    oktober 2020
    Link Twitter Facebook E-mail

    Zoeken